Omdat er vanuit de gemeente erg is meegeleefd over de reis naar Belarus is mij door de organisatie gevraagd om een reisverslag te schrijven. 

In alle vroegte van de 30e april gingen we met 46 personen van groot tot klein ( 8 tot 78 jaar) richting de Duitse grens.

Het was al snel stil in de bus en velen gingen nog even slapen.

Om 10.00 uur werd de grens Polen bereikt, nadat de paspoorten waren gecontroleerd werd koers gezet richting Warchau om een half uur voorbij deze grote stad in Debi Wilkie te overnachten.Het was inmiddels 18.00 uur geworden.

Ook werd hier een warme maaltijd genuttigd en werden er broodjes gesmeerd voor de volgende dag. We vertrokken om 5.00 uur op weg  naar de grens met Wit Rusland.

Het oponthoud was slechts twee uur en dat is met de vorige reizen vergeleken een supersnelle tijd, zelfs geen controle van de paspoorten.

Voorbij de grens werden we al opgewacht door de Wit-Russische organisatie en gingen er ook twee tolken mee aan boord.

Hier moesten ook onze horloges een uur vooruit worden gezet.

Vanaf de grens hadden we nog 300 kilometer te gaan , waarbij gezegd moet worden dat we dan niet meer over een vierbaansweg praten.

Grappig te vertellen is dat je in dat grote land ook nog een OAD bus tegenkomt met gastouders uit Zwolle. Een stop werd geregeld en voor mij was het een hernieuwde kennismaking met de chauffeur, die vorig jaar mee is geweest om de kinderen weer naar huis te brengen.

Na een stop in Stolin waar we ook weer werden opgewacht door de Wit-Russische organisatie

werd om 16.30 uur Semigostichy, de woonplaats van de kinderen van het project 2006 bereikt.

Een hartelijk ontvangst viel ons ten deel en werden we uitgenodigd om in de school te komen voor een welkomsttoespraak door de directeur van de school.

Hier stonden ook de rest van de tolken op ons te wachten.

Een deel van de groep bleef hier achter en het andere deel ging door naar Azdamichy, het dorp van de projecten 2000 en 2003 waar we om 18.00 uur arriveerden.

Ook hier stonden de gezinnen al een poosje te wachten op onze komst.

Vervoer naar de woningen was geregeld en bij ieder gezin was het genieten van een warme maaltijd.

De volgende dag werd er met de bus gependeld tussen de beide plaatsen zodat gastouders van kinderen uit beide dorpen ook daar een bezoek konden brengen.

Voor de rest konden de dagen door een ieder zelf worden ingevuld. De groep die in Azdamichy verbleef heeft op donderdag, samen met de gastgezinnen, een tour gemaakt met de bus en onder andere nog een aantal museums bezocht, waaronder opgravingen van een kerk uit de dertiende eeuw.

Die sinds enkele jaren een overkapping heeft gekregen van de huidige president van Belarus.

Vrijdagmorgen om 8.00 uur werd weer vertrokken uit Azdamichy en na ook de groep te hebben opgepikt in Semigostichy, werd weer richting Polen gereden.

In de bus was het tijd om met elkaar ervaringen van de afgelopen dagen uit te wisselen.

Ook de grenspassage op de terugreis Wit-Rusland – Polen was binnen twee uur geklaard, zodat we om 19.30 uur al weer aan de warme maaltijd zaten, in Debi Wilkie.

Daar hebben wij om 20.00 uur ook stil gestaan bij het feit dat het 4 mei was door o.a. twee minuten stilte te betrachten, en het zingen van ons volkslied zoals wij dat ook hadden gedaan op 30 april.

Zaterdagmorgen om 6.00 uur vertrok de bus weer, maar allereerst moest er in de buitenlucht gezongen worden voor Roelie Boddeus want die was inmiddels jarig geworden.

Na een aantal korte stops werd om 17.30 uur een uitgebreide stop gehouden bij een Rastatte in de buurt van Hannover, om de magen even te vullen.

Om 22.30 uur waren we weer in Schildwolde waar de koffie klaar stond in  De Kandelaar.

Na met elkaar gezongen te hebben, Dankt, dankt nu allen God, werd de reis afgesloten en konden de koffers en de mee gekregen cadeaus uit de bus worden gehaald.

Wederom weer een fantastische ervaring rijker en vriendschapsbanden aangehaald.